Lorentz goes USA

Het is vrijdag, met een volle maag en een vol hoofd zit ik voor de laatste avond in room 404c, terugkijkend op een half jaar Moscow, Spring 2006 een tijd die ik nooit zal vergeten…Maar om dit stuk niet te sentimenteel en lang te laten zijn is hier slechts een verhaal over de laatste week. Een week met veel eten, veel afscheid en zelfs veel werk. Druk dus, ben weer klaar voor mijn Nederlandse leven.

Het afscheidfeest begon zaterdag al met het inmiddels beroemde/beruchte roomhopping. Mijn planning telde 10 kamers, we haalden er slechts 7. Misschien was het ook niet verstandig om in kamer 2 al een drinkcontest te plannen…Anyway, ondanks de verstoring van de RA’s (room nr.3) en later het hoofd van de Studentenhuisvesting (room nr.5), hebben we het toch nog even volgehouden.
Zondag moesten de meeste leren, leren, leren, want niet iedereen is een Art-student, sommige hebben echt tentamens enzo in de tentamenweek haha! Ik vond het zo rond 19.00 uur ook wel tijd worden om mijn Graphic Design opdracht af te ronden, helaas had ik daar ongeveer net zoveel tijd nodig als de avond daarvoor om 7 kamers te bezoeken. Ja, ‘t werd weer een beetje laat, maar goed het resultaat was weer een zeer lovende kritiek de volgende dag!
Voor die mooie woorden waren er echter al emotionele momenten geweest. De Isle of Man girl / Micky’s roommate Anna was the first who already left the building.
Dinsdag was voor mij al de laatste schooldag. Mijn Final Composition moest ingeleverd worden, na wat tegenslagen met de software dan toch op tijd gelukt ennn exclusief voor lezers van mijn weblog hier dan na foto’s en video nu dan ook audio on-line: “Piace Sax” van Lorentz Stout (bestand is helaas geen concertuitvoering, maar slechts een computerimitatie)
Woensdag was het tijd voor de laatste Happy Birthday, Hungarian Andrea verjaarde voor de 24e keer en dat vierden we midnight (was dus donderdag eigenlijk) in ons tweede huis the Garden waar nu eindelijk elke medewerker ons kent en we dus gerust onze ID-cards kunnen vergeten. Reden om er de volgende nacht ook onze laatste Idahoose donderdagavond door te brengen, maar niet voor in de namiddag een laatste fitnessessie met Deen Steffen af te werken in the REC-center en vervolgens een diner bij Jill Dacey (m’n Advisor) en haar man die ons echt super hebben geholpen hier!
’s Avonds dus weer in de stamkroeg om vaarwel te zeggen tegen de Pitchers, de pooltafels, de medewerkers en ook tegen elkaar, want de volgende dag was de eerste grote vertrekdag.
Na een klein bekertje cornflakes (moest nog wat overhouden voor de laatste dag), vertrok al om 9 uur de inmiddels bijna net zoveel als mij gespierde Steffen, die na 6 maanden eindelijk weer z’n verloofde gaat ontmoeten in San Francisco. En dat afscheid was slechts het begin van een lange dag…Vervolgens dan eindelijk weer mijn grote groene koffer onder het bed/stof vandaan getoverd en aan het inpakken begonnen, toen om 14.00 uur ook m’n andere huisgenoten wakker waren dan eindelijk de hele suite schoongepoetst. Kwamen al die schoonmaakmiddelen die Li had gekocht 2,5 maand geleden toch nog eens van pas!
Om 16.00 ofwel 4pm hier, vertrok de volgende bus. Andrea en Micky waren nu de lijdend voorwerpen. Even werd gevreesd dat de bus gewoon voorbij reed, maar de sprint achtervolging van Alison was niet nodig, want ze moesten de volgende bus hebben
Met veel tranen (zo zijn vrouwen) vertrokken ook deze dames.
Tijd voor eten, om precies te zijn tijd voor een Vandalizer; Een burger ter grootte van een bord en met de hoogte van een flinke taart. De ideale manier of vaarwel te zeggen tegen de Amerikaanse Keuken. Kosten: GRATIS (als je hem op eet binnen een uur), 20 dollar als je hem niet opkrijgt. Klinkt als gratis eten voor Lorentz, maar toch blijkt aan mijn eetlust ook een grens te zitten. Na een halve burger (=ca.4 big macs) heb ik nog wel alle bijgeleverde patat en de milkshake op, maar meer vlees paste echt niet in mijn afgetrainde doch flexibele buik en uiteraard wilde ik me niet het ziekenhuis in eten, dat kon ik mijn vriendinnetje en mijn zorgverzekeraar toch niet aandoen…

En aangezien ik dit stuk nog niet had geplaatst op vrijdagavond en ik daarna geen tijd meer had en het nu zondag is en omdat ik wireless inernet in het hotel heb: hier nog een toevoeging van de afgelopen dagen:
Zaterdagochtend vertrokken dan mijn goeie vriendjes Damien, Esteban en buurman Thomas. Na hun vertrek heb ik nog druk ingepakt en m’n eigen kamer schoongeboend. En vervolgens van de mooiste dag (qua weer) in Moscow genoten op een feestje van een afgestudeerde International. Witbier, zon, mooie tuin, bbq en een film over internationale studenten waren de ingrediënten en het resultaat was een mooie laatste dag.
Vandaag, op moederdag (hier nog wel) (en sorry mam, ik heb niet echt tijd gehad om te bellen ofzo, maar ik heb wel aan je gedacht!), op moederdag dus, heb ik 6 uur naar Seattle gereden. Was een aardige rit, maar met het mooie weer en de mooie auto was het goed te doen. Wat minder mooi was aan de auto was dat de cruise-control het niet deed…Maar goed, af en toe met links gasgeven is ook geen probleem. Morgen dan nog een dagtripje naar Vancouver en dinsdag om 11.00 uur stap ik als het goed is het vliegtuig in om om 9.00 uur op woensdag weer uit te stappen in Amsterdam! And then it’s over…

Dan rest mij nog het publiek te bedanken! Allereerst mijn liefste vriendin, die in drukke en iets minder drukke tijden altijd tijd voor me had, maar verder natuurlijk ook alle bloglezers, commentsplaatsers, mensen die me mailden kaartjes stuurden, skypten, msn’den, of die gewoon aan me dachten en me niet vergeten zijn: BEDANKT!!! Ik heb het echt allemaal erg gewaardeerd, al ben ik soms niet zo goed in die waardering uiten…Ik heb het hier naar mijn zin gehad, maar kom toch weer graag naar Nederland terug, uiteraard voor de Dubbelfrisss, kroketten en normaal brood, maar bovenal voor jullie allemaal! Tot de 17e of enkele dagen later! Ik hoop jullie iig allemaal snel weer te zien!

Hard wordt me op het hart gedrukt hoeveel feesten/feestdagen er wel niet zijn in Nederland als ik mijn favoriete krant www.nu.nl lees. Het begon al op de 22e van april met het beste Nieuwerkerkse feest van het jaar van Party4people(dat stond overigens niet op nu.nl), vervolgens was het Koninginnedag en als dat net voorbij is worden de festivals voor 5 mei alweer opgebouwd…En hier? Alleen wat protesten over immigranten op de dag van de arbeid en dat zelfs niet in Moscow. Och wat ben ik toch zielig…

Vrijdagavond, koninginnenach, zat ik huiswerk te maken…
Zaterdag, koninginnedag, hing ik buiten, want mooi weer is het hier nog wel, en ja Ré, ik heb natuurlijk wél het Wilhelmus gezongen.
Zaterdagavond, ging ik naar een 80s party van wat volleyballers, waar slechts 1 persoon Oranje gekleed was, maar niet met opzet…na eighty minutes had ik het daar wel gezien en vertrok ik naar het altijd bruisende centrum van Moscow, op zoek naar Global Village friends, in de 2e club vond ik er al een paar. En toen als knallend eind kreeg ik nog een dansende hand tegen mijn bierflesje die vervolgens weer tegen mijn tand botste, waardoor er nu een heeeeeel klein stukje van m’n tand af is, maar ‘t is echt heel klein, dus maak jullie niet druk! Doe ik ook niet!
Zondag, weer zo mooi weer, weer huiswerk en wat webwerk, ik ga namelijk een website en een DVD maken over een eindprojectdocumentaire van een Filmacademie-student.
Maandag, de eindpresentatie over het mooie Advising Handbook! Hoewel ik het groepswerk geweldig vond, was het project toch wat saai, maar daar had ik al eerder over geklaagd, dus dat doe ik niet weer. Zo ziet het er nu uit:

Dinsdag de laatste les Interface Design, een vak waarvoor we dankzij een zeer makkelijke leraar niet echt veel gedaan hadden, terwijl het idee zo leuk was (lees hier op onze projectsite). De laatste dagen toch nog wel wat gedaan en speciaal voor mensen die niet van lezen houden weer een plaatje :

O, dit is trouwens ook een gestilleerde kaart van de omgeving (een deel van de Campus) waar ik woon, en op het volgende plaatje uit de Demo, kan je ook m’n kamer localiseren:

Woensdag, was het Exchange-student-dinner bij het hoofd van het International Programm Office thuis (Bob). We hebben de hele Oosterse keuken op geloof ik én de beste man had Heineken in huis gehaald, daarnaast eindigde het diner nog met een muzikaal festijn olv Simba, een multi-muzikale Afrikaan. Uiteraard deed ik ook vrolijk mee. Eerst op wat tam-tams (trommels) en daarna op een heuze didgeridoo waar ik na enig oefenen aardig geluid uit kreeg. Om 12 uur vond Bob (of zijn vrouw) het wel genoeg en schopte hij ons er helaas uit…
en nu we toch bezig zijn met plaatjes, nog 2 foto’s!

Donderdag, Eerst 15 mile (ca.25 km) gefietst, omdat het weer mooi weer was, daarna was het feest, een heus concert vond plaats ongeveer 100 meter van mijn kamer (op het omgevingsplaatje op het grasveld: rechtsboven). De rockband Pepper uit Hawaï trad op. Ditmaal geen plaatje, zelfs een filmpje:

Vrijdag, is vandaag. Mijn eerste deel van mijn laatste compositie is tot uitvoering gebracht. Het wordt een stuk voor Cello, Piano en Saxofoon en het eerste deel met Cello en Piano was af en klonk erg goed! The saxofoon gaat het stuk wat opvrolijken, zodat niet iedereen zit te huilen na afloop. Dinsdag moet het allemaal af zijn en dat is tevens de laatste opdracht die ik in moet leveren, dus ik ben dinsdag al klaar met alles!

Dus ik ben helemaaaal niet zo zielig eigenlijk, ik heb bijna vakantie en ‘t is hier ook vaak feest! Maar toch wil ik wel weer es terug…Nog 11 nachtjes…Overigens nog 3 voor mijn zusje vertrekt en nog 7 voor m’n laatste USA-blogbericht!

Tja, je kan niet elke week veel dingen beleven. Zo was deze week weer erg gewoon en het was gewoon weer mooi weer, met vandaag als toppunt met zo’n 25 graden (das dan weer niet zo gewoon)! Gebruik ik zo aan het eind toch nog m’n zomerkleren en m’n Las Vegas T-shirt wat me wel 3 dollar gekost heeft!

Uiteraard waren er wel een paar dingen ongewoon deze week, maar veel extreems was er niet. Dus als je dit verhaal eigenlijk niet echt wil lezen, mis je niet veel door het te laten, maar anderzijds is het ook maar een kort verhaal, dus is het weer weinig moeite. Maar goed, als ik nog lang op deze manier ga schrijven haken jullie zeker af, dus dan maar wat avontuurtjes:

De Jazz Improvisation class op dinsdag was weer verassend. Weer vond ik niet mijn dikke trompetist leraar in de klas, maar een andere toeteraar vergezeld door een contrabassist en een drummer. Kortom, een complete jazz band! Pretty cool, echter na de eerste opdrachten die hij gaf aan 2 vrijwillige improvisatoren hield ik mijn vinger maar laag toen hij naar een 2e ronde improvianten vroeg. De vragen snapte ik nog wel voor 80%, maar appregio’s, melodische schalen en de derde noot van het akkoord op de derde tel van de maat spelen is wat teveel gevraagd voor mijn huidige saxefoontechniek…
Ondanks mijn onzekerheid, ben ik toch wel zeker dat ik zekerder ben in mijn solos! Ik heb zeker een hoop geleerd afgelopen half jaar op musicaal gebied! Ook met het componeren ga ik de lat hoger leggen. Zo heb ik besloten voor mijn Final Project een stuk voor Cello, Piano en Saxofoon te schrijven. Als dat af is, is het nog maar een kleine stap naar een complete Musical!
En mijn kunsten blijven niet onopgemerkt, want inmiddels ben ik al opgenomen door een Mexicaan die mijn saxofoon en pianospel in een audioproject gaat gebruiken én ik mag bij een Art-tentoonstelling met sculpturen een tijdje Jazz-muziek gaan spelen, om de expressie van de sculpturen te versterken! (ok, die Mexicaan is Esteban en die sculpturen zijn van Thomas z’n sculpure-class en ze kennen hier niemand anders die iets met Jazz-muziek doet…)

Dus muzikaal gebeurt er een hoop. Op Artgebied is het allemaal wel een beetje voorbij. Ik moet nog wel 3 presentaties geven over de gedane projecten, maar het meeste werk is al gedaan.

Tot slot heb ik deze week ook mijn laatste dagen in Moscow en Amerika geregeld. De Australiër en 17-07 geborene Tim was zo vriendelijk om voor mijn laatste nacht in Moscow onderdak aan te bieden voor ik de 14e naar Seattle vertrek. Op de 15e ga ik dan een dagje naar Vancouver en op de 16e vlieg ik eindelijk weer terug en dat duurt dus zooo lang, dat ik op de 17e pas aankom!

Dat was het alweer voor deze week…
Voor alle fans heb ik slecht nieuws: Er komen nog maar 2 berichten uit Amerika, mijn leven in Nederland zal niet te volgen zijn via deze weblog…
Voor iedereen die het lezen zat is en mijn schreifsteil achterruit vind gaan (ik hoor zelf bij deze groep): Nog 2 berichten uit Amerika, hou nog even vol! Dan stopt dit geratel.